Stilte en noodzaak: Alec Soth en Wallace Stevens

alec soth i know how furiously your heart is beating

De schrijver Hanya Yanagihara gefotografeerd door haar boekenkast heen. Uit: Alex Soth, I Know How Furiously Your Heart Is Beating

Hij wilde stillere foto’s maken dan voorheen, zegt de fotograaf Alec Soth over zijn nieuwste project I Know How Furiously Your Heart Is Beating, waarvoor hij mensen thuis en hun interieurs fotografeerde. Maar het project, zegt hij, ‘was also about the thrill of curiosity – what books are on the shelves, what that tells you about the person. You can figure out a lot about someone from their living space.’

Behalve om stilte, is het Soth ook te doen om de aanvaarding en acceptatie dat niet alles altijd lukt. ‘Now when I do miss something, or even when I take a picture and it doesn’t turn out how I wanted, I just let it go. It’s like being a fisherman standing by a stream – the fish just keep going by, and you can’t catch all of them; it’s not worth beating yourself up about that,’ zegt hij in een interview op de website van het fotografencollectief Magnum, waar hij lid van is.

Het thema van het interview is ‘learning from failure’, en behalve over het leeraspect, gaat het gesprek inderdaad ook over het accepteren van onvolkomenheden. Dat is iets, waar hij sinds het nieuwste project beter is geworden, zegt Soth, die naam verwierf met fotoprojecten van desolate hoeken van de Verenigde Staten als Sleeping by the Mississippi en NIAGARA. I Know How Furiously Your Heart Is Beating geldt daarmee ook als een weergave van zijn poging om in contact te treden met de mensen die hij fotografeert, ook als het ten koste gaat van technische perfectie. Een eerste indruk van wat hij daarmee beoogt, is tot december 2020 te zien in het Amsterdamse fotomuseum Foam, dat een kleine derde van het boek tentoonstelt.

alec soth i know how furiously your heart is beatingIn een interview met Foam vertelt Soth dat hij elk project eerst als een boek voor zich ziet. Zo ook het nieuwste, waarvan de  dromerige titel is verleend aan Wallace Stevens’ gedicht The Gray Room. In het gedicht, doortrokken van melancholie, beschrijft Stevens een kamer en voorwerpen die er kleur aan geven. De laatste regel brengt het stille interieur in beweging:

‘The leaf that has fallen from the branches of the forsythia
Beside you…
What is all this?
I know how furiously your heart is beating.’

De laatste strofe van een ander gedicht van Stevens, Of Mere Being, is als geschreven voor eenzelfde soort spel tussen stilte en beweging, die Soths foto’s ademen:

“The palm stands on the edge of space.
The wind moves slowly in the branches.
The bird’s fire-fangled feathers dangle down.”

In het gesprek met de schrijver Hanya Yanagihara, dat in het boek is opgenomen, vertelt Soth over de ervaring van een crisis dat leidde tot een nieuwe manier van fotograferen en in de wereld staan:

“Photography, for me, has always been about separation and this feeling of social distance that I have. But if I know that everything is actually connected, even if I can’t experience it all the time, aren’t I just promoting or reinforcing distance with my work? So not long after this, I stopped photographing people. I stopped traveling and just stayed at home.”

Kort ervoor had Soth een oude boerderij gekocht. Een lange tijd vond hij het vervallen huis spookachtig en droevig, legt hij uit in een korte film. Het kwartje viel pas toen hij begon te mediteren en zichzelf toestond om niet altijd iets te doen: ‘I just saw that everything is worthwhile.’

Waardevol, en nodig, zoals in Stevens’ gedicht The Plain Sense of Things:

“After the leaves have fallen, we return
To a plain sense of things.
(…)all this
Had to be imagined as an inevitable knowledge,
Required, as a necessity requires.”

alec soth i know how furiously your heart is beating

Uit: Alec Soth, I Know How Furiously Your Heart Is Beating

 

 



Reacties zijn gesloten.